Είναι μία από τις καλύτερες ιδέες που μπορούμε να κάνουμε στο σπίτι μας. Μπορούμε έτσι να οργανώσουμε μία βραδιά καραόκε, να δούμε μια ταινία αλλά και να δουλέψουμε καλύτερα από την μικρούλα οθόνη που διαθέτει το λαπτοπ μας. Με τον ίδιο τρόπο και τα ίδια καλώδια μπορούμε να συνδέσουμε έναν προτζέκτορα. Όλα τα λάπτοπ έχουν αυτή την δυνατότητα, οπότε το κόστος του εγχειρήματος είναι “αδιάφορο” μιας και η απόσβεση συχνά γίνεται σε μία ημέρα. Ας προχωρήσουμε στο ψητό.

Ο Στόχος

Είναι να μεταφέρουμε εικόνα αλλά και ήχο στην τηλεόραση. Αν η τηλεόραση είναι της τελευταίας 7-10 ετίας θα χρειαστούν δύο καλώδια για αυτή την δουλειά, διαφορετικά ένα.

Το πραγματικό πρόβλημα

Τα τελευταία χρόνια έχουν υιοθετηθεί διάφοροι τρόποι μεταφοράς εικόνας, ανάλογα τις διαθέσιμες θύρες του υπολογιστή αλλά και της τηλεόρασης θα είναι και το καλώδιο που θα χρειαστεί.

Είδη καλωδίων εικόνας

Θύρες εξόδου Laptop

Υπάρχουν τέσσερις τρόποι για να δώσει εικόνα ένας υπολογιστής σε μια άλλη συσκευή, τηλεόραση στην περίπτωσή μας. Ευτυχώς, όλα τα βύσματα έχουν διαφορετική εμφάνιση. Ένα λαπτοπ μπορεί να δώσει εικόνα με τρεις τρόπους, από τον παλαιότερο με το χειρότερο σήμα, στο νεότερο, αυτά είναι:

• S-Video. Είναι το Νο3 στην εικόνα. Μπορεί να μεταφέρει σήμα σχετικά χαμηλής ποιότητας, όπως αυτό των καναλιών της τηλεόρασης. Ωστόσο, είναι πάρα πολύ ικανοποιητικό για να δούμε μία ταινία.
• D-Sub. Το Νο2 στην εικόνα. Μπορεί να μεταφέρει σήμα αρκετά μεγάλης ανάλυσης, μέχρι 1024 x 768.
• HDMI. Είναι το Νο1 στην εικόνα και αποτελεί το τελευταίο επίτευγμα από τα τρία. Μπορεί να μεταδώσει εικόνα υψηλής ποιότητας δηλαδή την μέγιστη που μπορεί να εμφανίσει μια τηλεόραση αυτό τον καιρό, 1920 x 1080.

Πίσω μέρος τηλεόρασης. Θύρες εισόδου

Από την πλευρά, τώρα, της τηλεόρασης, υπάρχουν 5 τρόποι να φτάσει το σήμα. Κάποιοι από αυτούς χρησιμοποιούν τον ίδιο τρόπο μεταφοράς εικόνας, όμως έχουν διαφορετικό βύσμα. Θα δούμε πως λύνουμε αυτό το πρόβλημα στη συνέχεια του άρθρου. Ας δούμε η κάθε θύρα της τηλεόρασης με πιο βύσμα του υπολογιστή μπορεί να συνδεθεί:

• S-Video, Scart, RCA ↔ S-Video
• D-Sub ↔ D-Sub
• HDMI ↔ HDMI

Επιλογή καλωδίου εικόνας

Αν τόσο η τηλεόραση όσο και το λαπτοπ έχουν θύρα HDMI, αυτή θα πρέπει να προτημηθεί. Διαφορετικά η D-Sub, η οποία είναι η επόμενη καλύτερη στη μεταφορά εικόνας και τέλος το S-Video. Η τηλεόραση της εικόνας είναι ένα προηγμένο μοντέλο και γιαυτό έχει όλες τις δυνατές θύρες, δεν συμβαίνει το ίδιο με τις συμβατικές τηλεοράσεις του σπιτιού μας.

Αν επιλέξουμε τη θύρα S-Video από το λαπτοπ, θα πρέπει να επιλέξουμε και αντίστοιχα αν θα στείλουμε την εικόνα στη θύρα SCART, RCA ή S-Video της τηλεόρασης.

Το καλώδιο που θα ζητήσουμε θα πρέπει να είναι και από τις δύο πλευρές αρσενικό. Αν πρόκειται να κάνουμε μετατροπή από S-Video σε RCA ή SCART το καλώδιο δεν θα έχει το ίδιο βύσμα και από τις δύο πλευρές. Όσο αναφορά στο S-Video σε S-Video, όπως φαίνεται και στην εικόνα, μπορεί από την πλευρά της τηλεόρασης να είναι χωρισμένο σε 3 καλώδια της μορφής RCA με χρώματα κίτρινο (εικόνα) και κόκκινο-άσπρο (ήχος), δεν χρειάζεται απαραίτητα να είναι το ίδιο και από τις δύο πλευρές.

Όσο αναφορά στο HDMI, καλό είναι οι δύο συσκευές να μην απέχουν πολύ μεταξύ τους γιατί πέφτει η ποιότητα εικόνας και αυξάνεται αρκετά και η τιμή του καλωδίου.

Γενικά οι τιμές είναι χαμηλές με μεγαλύτερη αυτή του HDMI, για τα υπόλοιπα οι τιμές μπορεί να είναι κάτω των 5€. Η απόσταση μεταξύ λαπτοπ και τηλεόρασης δεν μπορεί εύκολα να ξεπερνά το 1,5 μέτρο.

Καλώδιο ήχου

Καλώδια ήχου

Ο ήχος είναι αρκετά εύκολο να μεταφερθεί. Στην περίπτωση που επιλέξουμε HDMI ή S-Video, ο ήχος μεταφέρεται από το ίδιο καλώδιο και δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι. Στην περίπτωση του D-Sub χρειαζόμαστε ένα μικρό και φθηνό καλώδιο. Το καλώδιο του ήχου από την πλευρά του λαπτοπ θα είναι minijack και από την πλευρά της τηλεόρασης θα είναι το ίδιο, αν υποστηρίζεται, ή αλλιώς διπλό RCA κόκκινο-άσπρο.

α

α

Μετά την τοποθέτηση

Γυρνάμε στο κανάλι της τηλεόρασης που ασχολείται με την θύρα που το συνδέσαμε. Για τις συνδέσεις D-Sub και HDMI η τηλεόραση μπορεί να γυρίσει από μόνη της στο σωστό κανάλι μόλις καταλάβει ότι συνδέθηκε κάποιο καλώδιο.

Κανείς δεν γνωρίζει πως ξεκίνησε η “μόδα” με το 241543903. Οι πιο παλιές αναφορές έχουν να κάνουν με κάποιες εικόνες στο flickR.

Το φαινόμενο

Η ονομασία 241543903 αφορά το φαινόμενο όπου κάποιος βγάζει φωτογραφία με το κεφάλι του στην κατάψυξη, την ανεβάζει σε κάποια σελίδα στο internet και την κάνει tag με τον αριθμό 24153903. Έτσι, αν κάποιος κάνει αναζήτηση στο Google με αυτό τον αριθμό και γυρίσει στις εικόνες, θα δει όλες τις φωτογραφίες που έχουν γίνει με τον ίδιο τρόπο. Αργότερα, εμφανίστηκε σε 2 blog το παρακάτω κείμενο

TAKE A PHOTOGRAPH OF YOUR HEAD
INSIDE A FREEZER. UPLOAD THIS PHOTO
TO THE INTERNET (LIKE FLICKR). TAG THE
FILE WITH: 241543903. THE IDEA IS THAT IF
YOU SEARCH FOR THIS CRYPTIC TAG, ALL
THE PHOTOS OF HEADS IN FREEZERS
WILL APPEAR. I JUST DID ONE.

Σύντομο, απλό και περιεκτικό. Προσκαλεί τον κάθε ένα να πάρει μέρος σε αυτό το φαινόμενο.

Εσάς που είναι το δικό σας 241543903?

Δεν έχω λίγες ιστορίες να θυμάμαι από άτομα που τους χάκαρε κάποιος τον λογαριασμό στο Facebook, το e-mail ή άλλο λογαριασμό. Συμβαίνει καθημερινά και ο λόγος είναι η πολύ μικρή ασφάλεια των δεδομένων μας στα δίκτυα υπολογιστών.

Λίγα γενικά αλλά σημαντικά

Το σημείο επικοινωνίας με το internet είναι συνήθως ένα modem-router, όπως αυτό της εικόνας. Σε αυτό, μπορούν ταυτόχρονα να συνδέονται διάφοροι υπολογιστές χρησιμοποιώντας το για την επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο κάθε υπολογιστής στέλνει τα δεδομένα του στο router και αυτό με τη σειρά του στο internet. Όταν επιστρέψουν δεδομένα, το router τα στέλνει στον κατάλληλο υπολογιστή.

Το πρόβλημα εδώ είναι ότι όλοι χρησιμοποιούν ένα κοινό δίαυλο-κανάλι επικοινωνίας στο εσωτερικό δίκτυο. Έτσι, οποιοσδήποτε μπορεί να “παρακολουθεί” τα δεδομένα που πηγαίνουν από κάθε υπολογιστή στο router και αντίστροφα. Έτσι λειτουργούν τα δίκτυα υπολογιστών. Όλα τα δεδομένα μεταδίδονται προς όλους τους υπολογιστές και ο κάθε ένας επιλέγει αν ένα τμήμα δεδομένων (πακέτο) τον ενδιαφέρει.

Ο τρόπος

Ο τρόπος που χρησιμοποιούν οι χάκερ για να υποκλέψουν δεδομένα είναι ο παρακάτω. Επιλέγουν να δέχονται στον υπολογιστή τους τα δεδομένα από τον υπολογιστή που τους ενδιαφέρει και όχι μόνο αυτά που στέλνει το ρούτερ σε αυτούς. Έπειτα, “φιλτράρουν” τα δεδομένα που συνέλεξαν μέχρι να βρουν κάτι ενδιαφέρον. Για παράδειγμα, όταν ο χρήστης-θύμα βάλει τα στοιχεία του για να συνδεθεί στο facebook, ο χάκερ θα πάρει ένα πακέτο δεδομένων που θα λέει “username=tralalalala&password=odysonline” με παραλήπτη τη σελίδα του facebook. Έτσι, θα γνωρίζει τα στοιχεία εισόδου μας, τα οποία μπορεί να εκμεταλλευτεί.

Υπάρχουν πολλά διαθέσιμα προγράμματα που κάνουν αυτή ακριβώς τη δουλειά και με μεγάλη επιτυχία. Βέβαια, με αυτό τον τρόπο μπορούμε να κλέψουμε κάποιον στο ίδιο υποδίκτυο με το δικό μας και όχι γενικά στο internet. Σκεφτείτε όμως ότι υπάρχουν πολλά υποδίκτυα στα οποία θα μπορούσαμε να ανήκουμε εύκολα.

• Internet καφέ,
• Το ασύρματο του γείτονα που είναι ξεκλείδωτο,
• Δωρεάν σημεία wi-fi.

Αυτός είναι ο λόγος που τα Windows μας ενημερώνουν όταν μπαίνουμε σε ένα δίκτυο χωρίς κωδικό ότι μπορούμε να κινδυνεύουμε. Δεν μας λέει τον λόγο, αυτό σας το λέω εγώ.

Τρόποι Προστασίας

Το πιο βασικό είναι να μην έχουμε ξεκλείδωτο το WiFi του σπιτιού μας. Δεύτερο βήμα είναι, όταν μπαίνουμε από ξεκλείδωτα δίκτυα να αρκούμαστε στο σερφάρισμα χωρίς να διαβάζουμε e-mail, facebook κτλ. Από τη στιγμή που θα στείλουμε σε μία σελίδα τα στοιχεία μας για να μπούμε στον λογαριασμό, δεν υπάρχει μεγάλο πρόβλημα με την ασφάλεια. Ο χάκερ θα μπορεί να βλέπει τι στέλνουμε αλλά δεν θα μπορεί να “σπάσει” τον λογαριασμό μας.

Τρίτος τρόπος προστασίας είναι η σύνδεση με https://. Όταν συνδεόμαστε σε μία σελίδα έτσι και όχι με το κλασικό http:// ουσιαστικά έχουμε κλειδώσει τους ματάκηδες απ’ έξω. Φυσικά και αυτός ο τρόπος δεν προσφέρει μεγάλη ασφάλεια, όμως μερικές φορές είναι αρκετο.

Αρκετές σελίδες υποστηρίζουν αποστολή κωδικών με https:

• https://facebook.com
• https://encrypted.google.com/
• https://mail.google.com/

Οι περισσότερες σοβαρές σελίδες μας προστατεύουν κατά τη διάρκεια εισαγωγής των στοιχείων μας. Ωστόσο, αυτή η προστασία δεν είναι πολύ ουσιαστική και ως μοναδικός τρόπος προστασίας παραμένει το να συνδεόμαστε από δικά μας δίκτυα στα οποία γνωρίζουμε ποιος έχει πρόσβαση.

Το ρητό “Αν θέλει κάποιος να το σπάσει, το σπάει” ισχύει, όμως, λίγα μικρά πράγματα μπορούν να αλλάξουν το “πότε” σε “ποτέ”.